Nefret ediyorum her şeyden. Kurtulmak istiyorum cidden kurtulmak istiyorum. Annemle kavga ettik yine. Bana sürekli yalan söylüyor ve üstüne üstlük bugün beni babaannemin ölümü ile suçladı. Ben de ona bizi ona bırakmasaydın babaannemin başına kalmazdım dedim. Sonra o da çalıştığım için bıraktım keyfimden değil dedi ve ben de ona ağıza alınmayacak şeyler söyledim. Ama çok sinirliydim. Sürekli abimi benden üstte tutmaları, bana güvenmemeleri ve ayrımcılıkları bıktırmıştı beni. Ben de anneme patladım. Çünkü sorunun sadece bende olduğunu ve onun hiçbir sorunu olmadığını diretti. Ki bence annem sağlıklı bir birey değil. Güya psikolog anneme yaşadığımız bir olayda gösterdiği tutumun (burda bahsedemeyeceğim ama kime sorsanız haksız olan bir davranış) doğru olduğunu ve psikoloğun da aynı durumda kalsaydı aynısını yapacağını söyledi. Ayrıca odamın dağınık olması da anneme göre psikolojik bir bozukluktu. Odam dağınık olduğu için deliydim ben. Ayrıca annem ben küçükken odamın fotoğraflarını da çekerdi ve bazı kişilere atardı. Bu da beni çok üzerdi çünkü odam benim özelimdi. Başkalarıyla paylaşması beni rahatsız ediyordu. Şimdi annem beni odamdan (odasından) attı. Tam attı da sayılmaz, dolabını düzenleyecekmiş. Bu arada %100 eminim bu konuştuklarımızı abime, babama, tolga abiye ve arkadaşlarına sadece benim yaptığım hataları anlatarak beni iğrenç biriymişim gibi gösterecek herkese. Güvenmiyorum abi, ne aileme ne de arkadaşlarıma. Sadece kendime güveniyorum bu hayatta artık. Başkasına da ihtiyacım yok olmayacak da. Bi de telefon şifresini benim doğum günüm yapmış gösteriş yapmak için. Halbuki bir önceki gelişimde telefonunun ana ekranında abim vardı. Bu konuşmamızda da abime güvendiğini, ona her şeyini anlattığını konuştuk. Abim bir gün annemin yanında ağlamaya başlamış durduk yere. Annem de noldu falan filan demiş. Abim de sana ağlıyorum hiç kimsen yok demiş. Annem de abin böyle derken sen niye beni hiç anlamıyorsun diyor. Halbuki annemi en iyi ben anlıyorum. Sadece onun yanında ağlamıyorum. Ne annem, ne babam, ne de abim biliyor benim ağlamalarımı. Kaç kere ağlamışımdır anneme üzüldüğüm için bilmiyorum. Ama annem beni acımasız, duygusuz, empati yeteneği sıfır birisi olarak düşünüyor. HER ŞEYİ benden biliyor. Ama gerçekten her şeyi. Az önce, dolabını düzenlerken, dolabının karışık olduğunu gördü ve Phoenix, buraları sen mi böyle dağıttın dedi. Ama oraları abim çarşaf ararken dağıtmıştı. Ondan önce de bir çantası (güya tuvalete koyduğu bir çantası) dolabından çıktı veeee bilin bakalım kim onu oraya koymuştu. Tabii ki Phoenix. Burdan anlattığımda gayet normal şeylermiş gibi görünebilir fakat belli bir ses tonuyla söylüyor bunu. Suçlar gibi. Sanki beni yaparken görmüş ve karar vermiş gibi benim yaptığıma. Ayrıca abim bana hakaret ettiğinde, annem ve babam hep abimi korur. " O hep öyle şeyler söylüyor alınma sen de" derler. Ama ben onların biricik oğullarına bir şey söylediğimde bana demediklerini bırakmazlar. Abimle kavga ettiğimizde bana sürekli "biriniz deliyse biriniz akıllı olsun" derler. Ama neden hep ben akıllı olmak zorundayım? Neden hiç abim beni alttan alamıyor? Neden ben hep ailenin sorunlu, problemli çocuğu olarak görülüyorum?...Abim bu sene YKS ye girdi ve gram çalışmadığı için mezuna bıraktı. Bakalım bana gelecekte aynı şansa sahip olacak mıyım? Kesinlikle hayır. O zaman geldiğinde de bana derler " Abin kötü yaptı tek umudumuz sensin, hayal kırıklığına uğratma bizi." diye. Hep ben, hep beni, hep ben. Bıktım artık. Bağırmalsrım, ağlamalarım, çığlıklarım duyulmuyor bu evde. Eğer gelecekten umudumu kesmiş olsaydım kesinlikle her şey çok farklı olurdu. Şimdi sadece sabrediyorum. Olmasını hayal ettiklerim olana kadar sabrediyorum. Ama eğer geleceğim hayal ettiğim kadar mükemmel olmazsa işte o zaman ne yapacağımı bilmiyorum. Belki de kendimi tek bir hayale bağlamamalıyım. Ama eğer başka planlar yaparsam ilk yaptığın planın başarısız olmasından korkuyorum. Hem de çok...